راستش علت نوشتن این پست، این نوشته بود که درباره ی وبلاگ نویسی حرفه ای نوشته شده بود. صادق جم در قسمتی از نوشته ی خودش به این موضوع اشاره کرده که سرویس هایی همچون توئیتر کم کم می توانند با توجه به ماهیت خود کمک های فراوانی را از لحاظ ساختاری به وبلاگ نویسان ایرانی بکند.

همه شما حتماً به وبلاگ هایی برخورد کردید که نویسنده ی آن از احوالات شخصی خود در آن می نوشته و به اصطلاح به نحوی اتفاقاتی که در طول روز یا روزهای گذشته برایش به وقوع می پیوسته را در وبلاگش منتشر می کرده است. به نظر من این نوع نوشتن در وبلاگ هیچ تفاوتی با نوشتن در یک دفتر خاطرات ندارد. هر چند که یکی از کارکرد های وبلاگ می تواند روزمره نویسی باشد اما خیلی از بزرگان دنیای وبلاگ معتقدند وبلاگ فراتر از آن است که فقط به دید دفتر خاطرات به آن نگاه کرد. من قصد ندارم در این مطلب به محاسن و یا کاستی های وبلاگ نویسی بپردازم. چیزی که بیشتر باید به آن توجه کرد این است که دنیای وبلاگ های فارسی و وبلاگ نویسان ایرانی بیشتر دارند به سمت و سوی روزمره نویسی و نوشتن اینکه "در حال حاظر دارند چه کاری می کنند" می روند و این چیزی است که وبلاگ فارسی را تهدید می کند. یکی از دوستان می گفت که حتی وبلاگ نویسان حرفه ای در ایران به تعداد انگشتان دست هم نمی رسند! شاید این نظر کمی کم لطفی باشد اما از کنار آن به سادگی نمی توان گذشت.

امروزه سرویس هایی پا به عرصه وجود گذاشته اند که می توانند کمک های بزرگی به همه وبلاگ نویسان و بویژه روزمره نویسان بکند. توئیتر و امثال توئیتر همان گمشده هایی هستند که آینده وبلاگ فارسی را نجات می دهند. این پدیده ها با توجه به ماهیت خود می توانند در خیلی از موارد به کار وبلاگ نویسان ایرانی و کسانی که به نوعی با اینترنت سر و کار دارند بیایند.

کلام آخر اینکه همه ما باید دیر یا زود ذهنیت خود نسبت به وبلاگ و وبلاگ نویسی را تغییر دهیم. پدیده های نو و سرویس های جدید دنیای وب می توانند پلی کوتاه برای گذر از وبلاگ نویسی فعلی رو به سو وبلاگ نویسی حرفه ای باشند.

لینک مرتبط:
نوشته قبلی من در مورد توئیتر و میکروبلاگینگ
نوشته های من در توئیتر