دوباره فکر بودن خویش افتاده ام

روزی که برای بودن برگزیده شدم

آن روزی که من گریه می کردم و همه خوشحال بودن

زمستان است

شانزده روز تا بهاری نو مانده

خورشید درآسمان غایب است

و ماه که چند هفته پیش گرفته بود

اینک نورافشانی می کند

ستاره ای دنباله دار برای تبریک به نزدیک زمین آمده است

باران بر سر پنجره دست نوازش می کشد

و باد که سرود هستی را تکرار می کند

و درختان که وضو می گیرند برای سپاس

در ابعاد کوچک این جهان همه چیز مهیا شده

خیلی ساده است

هیچ چیز عجیب نیست

خداوند هنوز انسان را دوست دارد

پ.ن: من امروز ۲۱ ساله شدم.