چون به ياد مي آورم تصويري در خيالم
که آن خود سبب تخيلي ديگر
و در آخر چيزي نيست
جز هاله اي از خواستن تو
و گلدان شکسته قلبم
ديشب وقتي که چشمم
تصوير وهم آلود نگاهت را قاب مي گرفت
چشمانت
چيزي کم داشت از بار قبل
و امروز
تنها قصه، غصه توست
و دل تنگم...
بيهودگي هايم را ميفروشم به قدمهايي كه 
اين چنين مكرر. . . . . .
در پس من روي برف جا ميمانند
دو راه بيشتر باقي نيست:
يا آفتابي بياييد تا برف ها آب شوند
تا من ديگر بيهوده قدمهايم را نشمارم.
يا طوفاني بياييد که دفن کند تا تمام بي وفايي ها را
و مرا نيز در به دنبالش
تا ديگر نکشم اين بار بي مقصد را...
در اين آسمان بي پايان
در اين دشت ستارگان بي همتا
شباهنگام
در آن لحظه که مي درخشد ستاره اي تنها
بيهوده به دنبالم نگرد...
تمامش كن...
ديگر براي شمردن قدمها اعداد را کم آورده ام!
مشهد/۱۳۸۵.۱۰.۱۰
لینک بی ربط: يادت مياد چي شد كه من ، يك دفعه عاشقت شدم
اکنون من میان دو هیچم
بودن و نبودن...
نمیدانم
آيا بهاري در کار هست!؟
گمان نميکنم...
اينجا همواره پاييز است
زير پايم هيچي نيست
چز بي حوصلگي برگها
و آسمان هم فقط سياهيش را به من ميدهد
گوش كنيد
سايه ها در راهند . . . . . .
مشهد/ ۱۳۸۵.۷.۱۴
